Bazen insanın içini ısıtan bir iyilik için büyük sözlere, büyük projelere gerek yoktur. Bazen bir insanın düştüğünü görmek ve hiç düşünmeden yanına koşmak yeterlidir. Geçtiğimiz günlerde bisikletimle sahilde ilerlerken önüme çıkan bir taş nedeniyle hâkimiyetimi kaybettim ve bisikletten düştüm. O anda ne olduğunu anlamaya çalışırken üç genç yanıma koştu. Akif Orhan, Halit Mete Tunç ve Erk Kerman... Biri arabasını durdurup hemen indi. Diğerleri de koşarak yanıma geldi. Önce beni kaldırdılar, ardından bisikletimi kaldırdılar. “Bir yerinizde bir şey var mı, iyi misiniz?” diye sordular. Belki onlar için sıradan bir davranıştı. Hatta kendilerinin de söylediği gibi, “Herkesin yapması gerekeni yaptık.” Ama bugün tam da ihtiyacımız olan şey bu değil mi? Bir insan düştüğünde elinden tutmak... Birinin canı yandığında yanına gitmek... Tanımadığın bir insana “İyi misiniz?” diyebilmek... Üç gençle kısa bir sohbet ettik. İçlerinden birinin basketbol antrenörü, diğerinin basketbol oyuncusu olduğunu öğrendim. Gençlerimizin sadece sporla değil, insanlıkla da sahada olduğunu görmek beni ayrıca mutlu etti. İşte bu nedenle kendilerine, “Sizleri köşemde yazacağım.” dedim. Çünkü iyiliğin görünür olması, övünmek için değil; örnek olması için önemlidir. Bugün toplum olarak zaman zaman gençlerimiz için “duyarsızlaştılar, birbirlerinden uzaklaştılar” diye konuşuyoruz. Oysa bazen birkaç dakikalık bir olay bize başka bir gerçeği hatırlatıyor: İnsanlık ölmedi. Hâlâ düşenin elinden kaldıran gençlerimiz var. Hâlâ tanımadığı bir insanın yardımına koşan insanlar var. Hâlâ iyiliği karşılık beklemeden yapan güzel yürekli insanlar var. Bu güzel davranışın arkasında elbette onları yetiştiren ailelerin de emeği vardır. Bu nedenle Akif Orhan, Halit Mete Tunç ve Erk Kerman'ın ailelerine de ayrıca teşekkür ediyorum. Çocuklarımıza yalnızca başarıyı değil, insan olmayı da öğretelim. Çünkü bir toplum; sadece yollar, binalar ve kalabalıklardan oluşmaz. Bir toplum, birbirinin düşüşüne koşan insanların varlığıyla güçlüdür. Üç genç kardeşimizin o gün yaptığı gibi... Birlik olalım, birbirimizin elinden tutalım. Çünkü bazen bir insanı yerden kaldıran el, aslında toplumun umudunu da ayağa kaldırır. Az söz, çok anlam. Az şikâyet, çok umut. Biraz daha insanlık... Toplumun Nefesi olarak kendilerine gönülden teşekkür ediyorum. İyilik bulaşıcıdır. Yeter ki onu görünür kılalım. Kazım İLHAN Sosyolog / Aile Danışmanı Toplumun Nefesi